WYSTĘPUJĄ
MUZYKA
ZDJĘCIA
NA PODSTAWIE "UCZTY DLA WRON" GEORGE'A R. R. MARTINA
GRA O TRON
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Ilekroć Braavos zagrażało niebezpieczeństwo,
Tytan budził się z ogniem w oczach.
Zstępował do morza i miażdżył wrogów.
To tylko posąg.
Nie bój się. Oznajmia nasze przybycie.
Nie boję się.
To Dom Czerni i Bieli.
Znajdziesz w nim tego, którego szukasz.
Tu cię zostawię.
- Dziękuję za pomoc. - Każdy w Braavos zrobiłby to samo.
- Valar Morghulis. - Valar Dohaeris.
Witaj.
Valar Morghulis.
Dał mi ją Jaqen H'ghar.
- Nie ma tu takiego. - Proszę!
Przepłynęłam morze. Nie mam dokąd pójść.
- Możesz pójść wszędzie. - Zaczekaj!
Cersei,
Walder Frey,
Góra,
Meryn Trant.
Chyba dobrze karmią.
Ale?
Przed wyjazdem dostałeś wiadomość.
Stajesz się spostrzegawcza.
Na czarnych skrzydłach lecą czarne wieści.
To stare powiedzenie, w tym wypadku nietrafione.
- Czyli wieści są dobre? - Zawarłem ugodę małżeńską.
Nie opłakujesz ciotki Lysy?
- Ale? - Poproszę.
Pani!
- Co? - Sansa Stark. Nie patrz.
- Na pewno? - Ufarbowała włosy.
- Siedzi z Baelishem. - Littlefingerem?
- I zgrają rycerzy. - Sześcioma, dwudziestoma?
Dziesięcioma.
- To nie jest dobry... - Szykuj konie.
- Mamy jednego. - Znajdź więcej.
- Smakuje ci? - Nie wiem, co w tym dobrego.
- Dlaczego mężczyźni uwielbiają ale? - Niektórym dodaje odwagi.
Tobie też?
Stój.
Lordzie Baelish, lady Sanso.
- Jestem Brienne z Tarthu. - Spotkaliśmy się u Renly'ego.
Wiesz, co o tobie mówił?
Że twoja wierność nie wymaga zapłaty.
Teraz ktoś za nią płaci.
Lady Sanso,
byłam zaprzysiężonym mieczem twej pani matki.
Dałam słowo, że odnajdę jej córki.
Pragnę cię bronić i służyć ci radą, a w potrzebie oddać za ciebie życie.
Klnę się na starych i nowych bogów.
Lady Brienne,
formalności nie są konieczne.
- Byłaś mieczem Catelyn? - Tak.
Znałem ją od małego. Nie wspominała o tobie.
- Służyłam jej od śmierci Renly'ego. - Oczywiście.
- O którą cię oskarżono. - Niesłusznie.
- A jednak. - Nie widzieli, co się stało.
A co się stało?
Renly'ego zamordował cień.
O obliczu Stannisa Baratheona.
Cień?
O obliczu...
Przysięgała bronić Renly'ego i zawiodła.
Przysięgała bronić twej matki i znów zawiodła.
Mam ci pozwolić bronić lady Sansy?
- Ty o tym decydujesz? - Jako jej wuj.
Poślubiłem Lysę, która niestety odeszła.
Jesteśmy rodziną, a ty jesteś obca.
Wybacz, lecz doświadczenie każe mi wystrzegać się obcych.
- Lady Sanso, możemy porozmawiać? - Nie.
Wszystko wyjaśnię.
Widziałam, jak klękałaś na ślubie Joffreya.
Żadna z nas nie chciała tam być, lecz czasem nie mamy wyboru.
A czasem mamy.
Odejdź.
Nie powinnaś podróżować sama.
Drogi są niebezpieczne.
Zostań.
Kazał ci zostać!
Podricku!
Za nią!
Stój!
Dobry koń.
Nie!
Nie masz broni.
Schyl się!
- Podricku! - Tak, pani?
- Możesz wstać. - Tak, pani.
- Sansa Stark? - Słusznie obawia się nieznajomych.
Odjechała z Littlefingerem. Ruszymy za nimi.
Pani, jeśli odrzuciła twoje służby, to jesteś zwolniona z przysięgi.
- Obiecałam ją chronić. - A ona tego nie chce.
Myślisz, że jest bezpieczna?
Nie.
Złap konia.
Królowa wzywała?
Na świecie są takie dwa.
Mój i Myrcelli.
- To groźba? - Oczywiście!
Nasza córka jest w Dorne, otoczona wyłącznie wrogami.
Jeszcze pytasz?
- Żadnej wiadomości? - Winią nas za Oberyna, jego siostrę
i każdą tragedię, która ich dotknęła. Spalę Dorne, jeśli ją tkną!
Ciszej. Nie krzycz.
Naszej córce grozi niebezpieczeństwo!
Nikt nie wie, że to nasza córka.
To jej tak nie nazywaj. I tak nie byłeś dla niej ojcem.
- Bo zostałaby ukamienowana! - Co nam przyszło z ostrożności?
Najstarszego zamordowali na ślubie,
córkę wysłali do Dorne,
a najmłodszy ma poślubić kurwę z Wysogrodu!
- Naprawię to. - Nie potrafisz.
Jadę do Dorne. Przywiozę ją do domu.
Książę Doran nie posłucha prośby. Myrcellę obiecano jego synowi.
Nie będę prosić.
- Jeśli weźmiesz armię, będzie wojna. - Nie wezmę. Gdzie ją trzymają?
- Podobno w Wodnych Ogrodach. - Znajdę ją.
Coś jeszcze?
Jedziesz do Dorne?
Jednoręki rycerz, sam?
Kto twierdzi, że sam?
Żadnych słoneczników.
Wolę róże, które uwielbiam, i muzykę, ale nie flety, bo ich nie znoszę.
Mogą być harfy.
Najważniejsze i tak jest jedzenie, prawda?
Najlepiej pasztety, bo to jada się w stolicy.
Prawda?
- Co? - Że w stolicy jadają pasztety.
Oczywiście, moja droga.
To wspaniałe miejsce. Wspaniałe!
Nie przypuszczałem, że w nim zamieszkam.
Nie zamieszkasz.
- Co? - Nie dostaniemy Stokeworth.
Zamek przypadnie siostrze, bo jest starsza.
Nienawidzi mnie.
Wyzywa, a kiedy matka nie widzi, ciągnie za włosy.
Uważam, że jesteś dobrą kobietą.
- A twoja siostra to podła kobieta. - Wiem.
Zjeździłem świat i nauczyłem się, że podłość nie popłaca.
Tacy jak twoja siostra zawsze dostają, co im się należy.
Tak lub inaczej.
Kto to?
Pieprzony Jaime Lannister.
- Ser Jaime? - Ser Bronn.
Współczuję straty ojca.
Dziękuję.
Lollys, moja narzeczona.
Miło mi.
Leć już.
Piękna oblubienica.
- Kiedy chcesz się żenić? - Zmierzaj.
- Gdzie? - Do celu.
Wiem, że ta wizyta nie wyjdzie mi na dobre.
Przeciwnie.
Lollys poślubi ser Willisa Brackena.
- Zawarłem z twoją siostrą układ. - Niekorzystny.
- Co w tym dobrego? - Pomożesz mi w ważnej sprawie.
Kiedy wrócimy, dam ci lepszą żonę i znacznie lepszy zamek.
Skąd wrócimy?
Z bardzo dalekiego południa.
Księciu nie wolno przeszkadzać.
Zejdź z drogi albo wyrwę ci halabardę
- i wsadzę... - Kapitanie!
Przepuść ją.
Twojego brata zamordowano,
a ty siedzisz w Wodnych Ogrodach i nie robisz nic?
Oberyn zginął w próbie walki. To nie jest morderstwo.
- Twój brat! - Wiem.
Był nim na długo przed tym, nim pojawiłaś się ty.
- Co zamierzasz zrobić? - Pochowam go i opłaczę.
- A potem? - Mam iść na wojnę?
- Cały kraj tego chce. - Dobrze, że nie kraj o tym decyduje.
Żmijowe Bękarcice są ze mną. Lud je kocha.
Pomszczą ojca,
a ty będziesz tu siedział i nie zrobisz nic.
Oberyn nie żyje,
a dziewczyna Lannisterów bawi się,
je naszą strawę i oddycha naszym powietrzem.
Ilu naszych braci i sióstr muszą zabić?
Daj mi ją.
Odeślę dziewczynę Cersei. Paluszek po paluszku.
Kochałem mojego brata, a ty dałaś mu szczęście.
Jestem ci za to wdzięczny,
ale my nie okaleczamy dzieci dla zemsty.
Nie tutaj, dopóki trwają moje rządy.
Jak długo jeszcze potrwają?
Nieskalani rzucają się w oczy.
Widać ich z daleka.
To oczywiste, że nie znaleźliście Synów Harpii.
Drudzy Synowie są inni.
Piją, dupczą, walczą na ulicach, wtapiają się w tłum.
Słuchają plotek.
Potem idą za plotkarzami do zaułków,
łamią im kilka palców i słuchają dalej.
I nim się spostrzeżesz...
Nikogo. Idziemy.
- Tak szybko? Boisz się? - Nieskalani nie znają strachu.
Oczywiście.
Wszystko jasne.
Dawno temu zapomniałeś, czym jest strach.
A kto nie potrafi zrozumieć strachu, nie potrafi się kryć.
Strach jest przydatny.
Synowie Harpii
chcą mi włożyć obrożę.
I nam wszystkim. Zabij go!
To będzie wiadomość.
- Powinnaś się wstrzymać. - Dlaczego?
Może coś zdradzić.
Ten Syn Harpii nie zdradzi nic cennego.
- Skąd wiesz? - Przesłuchałem go.
- Wiadomo, że jest młody i biedny. - I wolny.
Co mu da powrót niewolnictwa?
Może szczycił się tym, że inni mają gorzej.
Zapłacili mu. Wielkie rody boją się działać.
- Płacą biednym. - Wiesz to?
- A ty nie? - Nie, a należę do wielkiego rodu.
Nie wiemy, co ten człowiek zrobił.
Zgódź się na proces.
Sprawiedliwy.
Niech zobaczą, że jesteś lepsza od wrogów.
- Naucz ich innej drogi. - Nie wiem, skąd pochodzisz.
Może tam jest inaczej,
ale tu, w Meereen, ci ludzie byli naszymi panami.
Żeby zachować życie, musieliśmy ich poznać.
Tego właśnie nas nauczyli.
Litość, sprawiedliwy proces?
To nic nie znaczy.
Oni rozumieją tylko krew.
Dziękuję za rady.
Musimy porozmawiać, pani.
- O czym? - O twoim ojcu.
- Szalonym królu. - Znów będziesz mówił o wrogach?
- Pamiętam o nich. - Służyłem w jego Gwardii.
Byłem przy nim. Twoi wrogowie nie kłamali.
Mów dalej.
Kiedy zaczęły się sprzeciwy, niszczył niechętne mu miasta i zamki.
Mordował synów na oczach ojców.
Palił ich dzikim ogniem i śmiał się, kiedy krzyczeli.
Tak bardzo chciał zgasić opór,
że doprowadził do śmierci niemal wszystkich Targaryenów.
Nie jestem nim.
I dzięki za to bogom.
Wymierzał sprawiedliwość, bo sądził, że czyni słusznie.
Robiąc to, czuł się potężny i w prawie.
Aż do samego końca.
Nie stracę Syna Harpii bez procesu.
Wasza Miłość.
- Robak. - Lepiej uważaj.
Jeszcze zjesz coś konkretnego.
Gdy zgodziłem się jechać, jasno przedstawiłem swoje zamiary.
Poza tym
co innego mam robić w tej pieprzonej skrzyni?
- Jest zła? - Chcę iść.
Nie możesz. Za twą głowę Cersei oferuje tytuł.
Niech zaoferuje pizdę. Wtedy oboje oddamy to, co w nas najlepsze.
Równie dobrze mogę się kryć w skrzyni.
Całą drogę do Volantis mamy rozmawiać o daremności dalszych poczynań?
Oczywiście. Droga do Volantis.
Mamy płynąć do Meereen. Co jest w Volantis?
- Droga do Meereen. - A co czeka nas na jej końcu?
- Mówiłem. Władczyni. - Mamy już władcę.
Jak wszyscy inni.
Na każdej przydrożnej kupie gówna powiewa czyjaś chorągiew.
Dobrze ci szło władanie.
Gdy byłeś namiestnikiem.
- Nie władałem, tylko służyłem. - Posiadasz wielki talent.
- Do zabijania ludzi. - Owszem,
lecz nie tylko w tej dziedzinie.
Chciała, żebym wyjechał.
Błagała, a ja odmówiłem.
- Dlaczego? - Bo było mi dobrze.
- Nawet jako służący miałem władzę. - Ludzie idą za przywódcami.
Nie za nami. Do nas czują wstręt.
- Ja do siebie też. - I do nich.
Zamykamy się w wygodnych skrzyniach, żeby trzymać ich z dala.
A mimo to, obojętne, co robimy,
zamknięci w skrzyni nie czujemy się usatysfakcjonowani.
Nie na długo.
- Słusznie. Czyli spacer. - Nie.
Ilu karłów chodzi po świecie? Cersei zabije wszystkich?
- To nie on. - Oszukujecie królową?
- Wtrącić ich do celi? - Nie trzeba.
Nie chcę zniechęcać innych. Pomyłki są nieuniknione.
- Dziękujemy, Wasza Miłość. - Zabierzcie głowę.
Jeśli Wasza Miłość pozwoli, ja ją zabiorę. Może się przydać.
Dobrze.
Tutaj.
Słyszeliście. Tam.
- Piastujesz godność namiestnika? - Nie.
Kobieta nie pasuje na to stanowisko.
Będę doradzać synowi, dopóki sam nie dokona wyboru.
Wasza Miłość, chętnie wezmę na barki tę funkcję.
Zabraknie ci czasu, lordzie.
Król mianował cię starszym nad okrętami i monetą.
Wie, że w kwestiach finansowych nie masz sobie równych.
Będzie zaszczycony, jeśli przyjmiesz propozycję.
To dla mnie zaszczyt.
Wielki maester nieraz służył królestwu jako namiestnik.
Król mianował Qyburna starszym nad szeptaczami.
Jego? Tę...
zakałę Cytadeli?
Jakie ma kwalifikacje, by objąć tak ważny urząd?
Jest lojalny.
W przeciwieństwie do eunucha.
I wielu innych.
- Muszę zaznaczyć... - Stryju?
Jako wodza wszystkich sił Lannisterów,
król mianował cię starszym nad armią.
Zasługujesz na ten tytuł.
Miło mi.
- Chcę to usłyszeć z ust króla. - Jest zajęty.
Powinien uczyć się rządzić.
Robi to.
Poprosił, bym przemówiła w jego imieniu.
Wróciłem do stolicy, by pożegnać się z bratem.
I po to, by służyć królowi.
Lecz na pewno nie jako twoja kukła,
która ma patrzeć, jak sadzasz w radzie pochlebców.
Odesłałaś brata...
Jaime wyjechał w ważnej misji dyplomatycznej.
- Jakiej? - To nie jest twoja sprawa.
Nie będziesz mi mówić, co jest, a co nie jest moją sprawą.
Jesteś tylko królową matką.
Porzucisz króla w potrzebie?
Jeśli po mnie pośle, przybędę. Z Casterly Rock.
Mów. Znasz ją.
Przypomina zwierzę.
Wąż.
- Ta litera to "S". - Bardzo dobrze.
Wiecie, że najmłodszy lord dowódca został wybrany w wieku 10 lat?
- Wiem, jak wygląda "S". - Wyszkolę cię.
Jak ser Davosa, a on był wtedy stary.
Bo jesteś dobrą nauczycielką.
Cierpliwą.
Powiedziałem tylko, że powinnaś więcej ćwiczyć.
Nie szkodzi. Dobrze nam idzie.
Wracaj do swojego najmłodszego dowódcy.
- W jakim wieku zaczęłaś czytać? - Trzech lat.
- Uczyła cię matka? - Nie. Stary maester Cressen.
Cały czas ćwiczyłam. Matka zamykała mnie, bo...
Jak nazywa się u was to, co masz na twarzy?
Szara łuszczyca. A u was?
Nie wiem.
Umarły na nią dwie moje siostry. Jak cię leczyli?
Nie pamiętam. Byłam mała. Próbowało wiele osób.
Odpędzili chorobę.
A twoje siostry?
Ojciec wygnał je z domu do szopy.
Nie mogłyśmy się do nich zbliżać, ale słuchałyśmy.
Zwłaszcza nocą.
Po pewnym czasie przestały krzyczeć jak ludzie.
Widziałaś je?
Pod koniec.
Były straszne.
Miały szare twarze i ręce. Zachowywały się jak zwierzęta.
Ojciec zawlókł je do lasu.
Po co?
- Matko. - Wyjdźcie.
Pani.
- Uważaj na nią. - Czemu?
- To dzika. - Ma na imię Goździk. Uczę ją czytać.
To dzika. Twój ojciec pokonał i stracił ich króla.
Mogą spróbować się zemścić.
Goździk tego nie zrobi.
Nie wiesz, do czego zdolni są ludzie. Choć tak wiele czytasz.
Rozkazałem go spalić.
Zapobiegłeś temu.
Okazałeś litość. Słowo królewskie jest prawem.
Spytaj ser Davosa, jak lituję się nad tymi, co je łamią.
Jeśli okażesz serce, przestaną się bać i słuchać.
Wolni ludzie nigdy za tobą nie podążą, panie.
Spaliłeś im króla.
Za kim więc podążą? Za tobą?
Nie. Za jednym z nich.
Znasz tę nieszczęsną dziewkę, Lyannę Mormont?
- Siostrzenicę lorda dowódcy? - Panią wyspy.
Ma 10 lat. Poprosiłem, by mnie poparła. Oto odpowiedź.
"Niedźwiedzia Wyspa zna tylko króla na północy, który zwie się Stark".
To cię bawi?
Wybacz, panie.
Ludzie północy są jak wolny lud,
wierni swoim.
Wiem.
Robert narzekał, że nie sposób nad wami zapanować.
Nawet z pomocą twego ojca.
Dziś Nocna Straż wybierze nowego dowódcę.
- Wygra ser Alliser. - Zapewne.
Nieprzyjemny typ. Uważa cię za zdrajcę.
- Wiesz, jakie będzie twoje życie? - Nieprzyjemne.
Zawstydziłeś go swą odwagą.
Ukarze cię za nią. Ja nie karzę za odwagę,
lecz nagradzam.
Nie wątpię, panie.
Służę w Nocnej Straży.
Oddałem jej życie i miecz.
- Co mogę dać tobie? - Północ.
Nie potrafię.
Nawet gdybym chciał. Jestem bękartem.
Klęknij, ofiaruj mi miecz i służby,
a wstaniesz jako Jon Stark, lord Winterfell.
Pociągnięciem pióra zmieni cię w Starka?
Zawsze tego pragnąłem.
Marzyłem, że ojciec pojedzie do króla i już nie będę bękartem.
Zasługujesz na to. Bardzo się cieszę.
Odmówię.
Byłbyś lordem Winterfell!
Złożyłem śluby.
Mam być lordem, który nie dotrzymuje słowa?
Okropny tłok. Czyżby serwowali sarninę?
Czy ktoś chce przemówić za kandydatami,
nim oddamy głosy
i wybierzemy 998. lorda dowódcę Nocnej Straży?
Ser Alliser to rycerz i człowiek szlachetny.
Dowodził, gdy zaatakowali dzicy, i powiódł nas do zwycięstwa.
Walczył w wielu bitwach. Całe życie bronił Muru i królestwa.
To jego wybierzmy.
Ser Denys zgłosił się jako chłopiec. Służy najdłużej z nas wszystkich.
Widział dziesięć zim.
To dowódca, którego boją się dzicy. Będzie najlepszy.
Jeśli to wszyscy, zaczniemy głosowanie.
Kto chce poprzeć ser Allisera, wrzuca trójkąt.
Kto popiera ser Denysa, wybiera kwadrat.
Maesterze!
Mów, Samwellu.
Sam Zabójca.
On i Snow to miłośnicy dzikich.
Jak twoja dama?
Zwie się Goździk. Brat Slynt dobrze ją zna.
W trakcie bitwy razem chowali się w piwnicy.
- Kłamstwo! - Dzika dziewczyna, dziecko...
i lord Janos.
Znalazłem go po bitwie, w wielkiej kałuży sików.
Podczas gdy lord Janos krył się z kobietami i dziećmi,
Jon Snow dowodził.
Ser Alliser walczył dzielnie,
ale to Jon nas ocalił.
Pokierował obroną.
Zabił magnara Thennów.
Poszedł za Murdo Raydera,
choć wiedział, że idzie na śmierć.
A wcześniej poprowadził strażników i pomścił lorda dowódcę.
Który wybrał go na swego zarządcę.
Bo dojrzał w nim coś, co i my już widzimy.
Jon jest młody,
ale to do niego zwróciliśmy się w najczarniejszej nocy.
To wszystko prawda,
ale kim chce dowodzić Snow,
Nocną Strażą czy dzikimi?
Wiadomo, że kochał jedną z nich i wiele razy rozmawiał z Rayderem.
Co ustaliliby w namiocie, gdyby nie Stannis i jego armia?
Widzieliśmy, jak zakończył cierpienia króla za Murem.
Chcecie wybrać tego, który całe życie walczył z dzikimi,
czy tego, który się z nimi kocha?
Już czas.
Po równo, maesterze.
Stój.
Stój!
Co tam masz?
- Pytam... - Odwróćcie się i odejdźcie.
- Ładny mieczyk.
Musi być sporo wart.
Nie dla martwego.
Kim jesteś?
- Dlaczego się ciebie boją? - Zgubiłaś.
Dlaczego powiedziałeś, że cię nie ma?
Bo nie ma. Mężczyzna nie jest Jaqenem H'gharem.
To kim?
Nikim.
Dziewczynka też musi być nikim.
To nie jest jej miejsce.
Nieważne, jak wielu zdrajców nazwie ją matką,
ona się nią nie stanie.
ZABIĆ PANÓW
Dlaczego?
Dla ciebie, matko.
Chciałaś śmierci Harpii, lecz miałaś związane ręce.
Przeciąłem więzy, jak ty nasze.
To był więzień. Czekał na proces. Nie miałeś prawa.
Prędzej zniszczyłby miasto, niż przystał na dumnych niewolników.
Niewolników już nie ma.
Panów też nie.
To kto mieszka w piramidach?
Kto nosi złote maski i morduje twe dzieci?
Kiedy przybył Szary Robak,
pierwszy chwyciłem za nóż.
Pamiętam wzrok ojca, gdy zabiłem tego,
który wymienił jego syna na psa.
Ojciec zginął w trakcie walk.
Jeśli Synowie Harpii znów zakują nas w kajdany,
będzie tak, jakby nigdy nie żył.
Nie miałeś prawa zabijać Syna Harpii.
- Kiedyś prawo stanowili panowie... - A teraz ty.
Prawo to prawo.
Brać go.
Powinna na miejscu ściąć mu głowę.
Jak wcześniej tobie.
Otworzyliście przede mną bramy,
bo obiecałam wam wolność i sprawiedliwość.
Wiedzcie, że jedno nie może istnieć bez drugiego.
Bracie!
Proszę cię, matko.
Wybacz mi.
Obywatel Meereen czekał na proces, a ten człowiek go zamordował.
- Karą za to jest śmierć. - Litości!
Będę pilnował twych komnat.
Wszyscy będziemy.
Wyjdźcie.
Drogon!
Na podstawie "Uczty dla wron" George'a R. R. Martina
wydanej przez Wydawnictwo Zysk i Spółka
Tekst: Wojtek Stybliński